حجتالاسلام والمسلمین رسول باقری، دبیر کل مجمع جهانی قادمون، در یادداشتی به تناقضگویی آشکار در مواضع اتحادیه جهانی علمای مسلمان پرداخته و ضمن اشاره به صدور دو بیانیه کاملاً متضاد از سوی رئیس و دبیرکل این اتحادیه در فاصله کوتاهی پس از دیدار با یکدیگر، تأکید کرده است که این رفتار، مصداق بارز دوگانگی در گفتار و بازی با حقیقت است که با رسالت وحدتآفرین این نهاد در تضاد کامل قرار دارد. در ادامه متن این یادداشت را میخوانید:
اتحادیه جهانی علمای مسلمان که در اساسنامهاش وحدت کلمه و دفاع از امت اسلامی را سرلوحه کار خود قرار داده، اینک به صحنهای برای نمایش آشکار رفتار منافقانه تبدیل شده است.
یک روز پس از یک دیدار بین شیخ علی قره داغی رئیس اتحادیه علمای مسلمان و شیخ علی الصلابی دبیر کل این اتحادیه (و آن هم چند روز پس از نامه سرگشاده مجمع جهانی تقریب و درخواست موضع از این نهاد که به عقیده نگارنده کار صحیحی نبود)، دو بیانیه صادر کردهاند که نه تنها مکمل یکدیگر نیستند، بلکه در متن، محتوا و جهتگیری با هم در تضاد کامل قرار دارند.
بیانیه رئیس اتحادیه، دکتر علی قره داغی جنگ را پروژه صهیونیستی-آمریکایی برای سلطه بر جهان و نابودی نیروهای مقاومت معرفی میکند؛ از دشمنی برخی دولتهای عربی با اسلامگرایان انتقاد میکند و هشدار میدهد که این دشمنی باعث تفرقه در امت میشود.
بیانیه دبیر، دکتر علی الصلابی، جنگ را نتیجه خطای استراتژیک ایران معرفی میکند؛ ایران را متهم به تمدد، تدخل، تعمیق انقسامات، و تضعیف دولتهای عربی میکند و از همان دولتهایی دفاع میکند که رئیس اتحادیه از دشمنی آنها با اسلامگرایان انتقاد کرده است.
سؤال این نیست که اختلاف نظر وجود دارد یا نه، سؤال این است که:
- آیا این دیدار، دیداری برای «تحلیل جنگ صهیونیستی-آمریکایی» بود یا بستری برای هجمه به جمهوری اسلامی ایران؟
- آیا موضع رسمی اتحادیه، بیانیه رئیس است یا بیانیه دبیر کل؟
- و مهمتر از همه، چگونه دو نفر از یک نهاد، از یک رویداد واحد، دو روایت کاملاً متضاد ارائه میدهند که هر کدام در مسیری کاملاً متفاوت حرکت میکند؟
این رفتار، مصداق بارز دوگانگی در گفتار و بازی با حقیقت است. حقیقت برای این مجموعه ظاهراً متغیری است که بسته به مخاطب تغییر شکل میدهد. این روش، همان خصلتی است که در فرهنگ اسلامی «نفاق» خوانده میشود.
اتحادیه جهانی علمای مسلمان اگر همچنان بر رسالت خود برای وحدت امت پایبند است، موظف است به این پرسشهای اساسی پاسخ دهد:
- کدام یک از این دو بیانیه، موضع رسمی اتحادیه است؟
- چگونه نهادی که ادعای جمع کلمه دارد، همزمان دو صدای کاملاً متضاد از درون خود صادر میکند؟
- آیا این تناقضگویی، «اختلاف سلیقه» است یا بازی با واژهها برای راضی نگه داشتن طرفهای مختلف؟
آنچه در این دو بیانیه رقم خورده، نه اختلاف نظر در یک چارچوب فکری واحد، بلکه دو روایت متضاد از حقیقت است. و این، خط قرمزی است که هیچ نهاد اخلاقمداری نباید از آن عبور کند.
به نظر میرسد این دو مسئول در صدد سیاست یکی به میخ و یکی به نعل در جهت راضی نگه داشتن هر دو طرف میباشد ولیکن این جنگ، موضع میانه و وسط نداشته و بحث حق و باطل است و چنانچه مفتی لیبی شیخ صادق غریانی به حق گفت: در قرآن چیزی به نام بیطرفی وجود ندارد، تا زمانی که جنگ بین مسلمانان و کافران است، وظیفه یاری رساندن به مسلمانان است.
و بی طرفی در این جنگ یک معنا بیشتر ندارد یعنی کمک به جبهه باطل.
رسول باقری
دبیر کل مجمع جهانی قادمون
