یادداشت | نیمکت‌های کلیسای ارتدکس لبریز از نوکیشان شده است

یکی از شرکت‌کنندگان در «کلیسای ارتدکس همه قدیسین» در رالی، کارولینای شمالی می‌گوید: «کلیسای ارتدکس تنها کلیسایی است که واقعاً مردان را سخت آموزش می‌دهد و می‌گوید: این کاری است که باید انجام دهید.»

یکی از شرکت‌کنندگان در «کلیسای ارتدکس همه قدیسین» در رالی، کارولینای شمالی می‌گوید: «کلیسای ارتدکس تنها کلیسایی است که واقعاً مردان را سخت آموزش می‌دهد و می‌گوید: این کاری است که باید انجام دهید.»

در گوشه‌ای از مسیحیت در ایالات متحده که معمولاً آرام و بی‌سروصداست و همواره به این بالیده که در طول زمان تغییر اندکی کرده است، تحولی در حال وقوع است. کشیشان داستان‌هایی درباره آمار رکوردشکن حضور افراد رد و بدل می‌کنند. اعضای قدیمی‌تر در حال تطبیق خود – یا عدم تطبیق – با هجوم شرکت‌کنندگان جدید هستند. محله‌های کلیسایی (Parishes) در حال تدوین استراتژی‌هایی برای پذیرش نوکیشانِ مشتاقی هستند که تعدادشان فراتر از توان رسیدگی روحانیون فعلی است.

در سراسر کشور، سنت باستانی «مسیحیت ارتدکس» در حال جذب پیروان پرشور جدیدی است، به‌ویژه در میان مردان جوان محافظه‌کار. آنها جذب چیزی شده‌اند که آن را شیوه‌ای دشوارتر و حتی سخت‌گیرانه‌تر از مسیحیت توصیف می‌کنند. امواج جدید نوکیشان جوان با تکرار برخی از لفاظی‌های موسوم به «منوسفر» (Manosphere – فضای مجازی مردسالار)، می‌گویند که ارتدکس حقایق تلخ و دشواری را به آنها ارائه می‌دهد و مردانگی‌شان را تایید می‌کند.

کشیش اندرو دامیک، یک کشیش ارتدکس انطاکی و نویسنده در شرق پنسیلوانیا، درباره گروه‌های بزرگ جوانانی که در بسیاری از کلیساها ظاهر می‌شوند، می‌گوید: «در تمام تاریخ کلیسای ارتدکس در آمریکا، چنین چیزی هرگز دیده نشده است. این یک قلمرو جدید برای همه است.»

در ایالات متحده، مسیحیت ارتدکس با فاصله زیاد کوچکترین و ناشناخته‌ترین شاخه از سه شاخه اصلی مسیحیت است که حدود ۱ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهد (در مقایسه با حدود ۴۰ درصد پروتستان و ۲۰ درصد کاتولیک). نیمکت‌های کلیسای ارتدکس در اینجا به طور تاریخی توسط مهاجرانی از اوکراین، یونان و سایر کشورهایی با جمعیت بزرگ ارتدکس پر می‌شد. فرزندان متولد آمریکای آنها اغلب به سمت کلیساهای دیگر می‌روند.

اما یک «مسیحیت ارتدکس بومی» به شکلی چشمگیر در حال ظهور است. بسیاری از جوانان آمریکایی که تازه به این نیمکت‌ها پیوسته‌اند، توسط اینفلوئنسرهای تندخو در یوتیوب و سایر پلتفرم‌های اجتماعی با ارتدکس آشنا شده‌اند. منتقدان، این نوکیشان جوان و پرشور را «ارتوبروها» (Orthobros؛ برادرهای ارتدکس) می‌نامند.

یک شب در تابستان امسال، جوانان کلیسای ارتدکس «همه قدیسین» در رالی، کارولینای شمالی، در یک کتابفروشی و کافه در شمال شهر گرد هم آمدند. در اوج این رویداد، تنها تعداد انگشت‌شماری زن حضور داشتند، در حالی که بیش از ۴۰ مرد حاضر بودند. مردان متوجه این موضوع شدند و معتقد بودند دلیل آن را می‌دانند.

جاش الکینز، دانشجوی دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی که با دیگر مردان جوان گپ می‌زد، گفت: «ارتودوکس روح مردانه را جذب می‌کند.»

آقای الکینز ۲۰ ساله که در حین صحبت به راحتی از یک شهید قرن دوم نقل قول می‌کرد و اصطلاحاتی مانند «اسقف‌سالاری سلطنتی» (Monarchical episcopate) را به زبان می‌آورد، گفت: «کلیسای ارتدکس تنها کلیسایی است که واقعاً مردان را سخت آموزش می‌دهد و می‌گوید: این کاری است که باید انجام دهید.» او با اشتیاق درباره مراسم هفتگی نیایش معروف به «لیتورژی الهی» (Divine Liturgy) صحبت می‌کرد؛ مراسمی چند ساعته که در آن شرکت‌کنندگان معمولاً تمام مدت می‌ایستند، به‌جای اینکه روی نیمکت‌ها بنشینند یا زانو بزنند.

لیتورژی الهی تنها یکی از جنبه‌های ایمان و عمل ارتدکس است که برای بسیاری از آمریکایی‌ها، از جمله سایر مسیحیان، ناآشناست. مراسم ارتدکس شامل مناجات‌خوانی، استفاده از بخور و تعظیم‌های عمیق در برابر شمایل‌های نقاشی شده (Icons) است. بخش زیادی از لیتورژی دور از دید جماعت برگزار می‌شود. این کلیسا همچنین برنامه‌ای دقیق و پیچیده برای روزه گرفتن دارد.

متیو هرمان هادسون، ۲۹ ساله، که در اوایل دهه ۲۰ زندگی‌اش تغییر کیش داده و در کتابفروشی رالی کار می‌کند، می‌گوید: «خیلی سخت‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کردم باشد، اما به شیوه‌ای با من سخن می‌گوید که هیچ چیز دیگری نتوانسته بود.» آقای هادسون گفت زمانی که تازه تغییر کیش داده بود، باید به دوستانش توضیح می‌داد که ارتدکس چیست. اکنون، مشتریان کتابفروشی اغلب گردنبند او را به عنوان یک صلیب ارتدکس، با سه خط متمایز آن، تشخیص می‌دهند.

نسل Z در حال دگرگون کردن انتظارات بسیاری از محققان و رهبران دینی است؛ کسانی که شاهد سکولار شدن تدریجی کشور در طول دهه‌ها بوده‌اند و هر نسل کمتر از نسل قبل مذهبی بوده است. برخی نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که مردان جوان بزرگسال در حال مقابله با این روند هستند.

کلیسای ارتدکس نسب کلیسایی خود را به عیسی مسیح و حواریون اولیه می‌رساند. با گسترش مسیحیت در هزاره اول، یک شکاف الهیاتی و سیاسی بین کلیسای شرق و کلیسای غرب (یا کاتولیک رومی) ایجاد شد. انشقاق بزرگ در قرن یازدهم بر سر مسائلی از جمله اقتدار پاپ، این دو بدنه را به طور قطعی جدا کرد و ارتدکس شرقی در خاورمیانه، اروپای شرقی و روسیه شکوفا شد.

مسیحیان ارتدکس در ایالات متحده جوان‌تر و مردانه‌تر از بسیاری دیگر از گروه‌های مسیحی در اینجا هستند. طبق گزارش مرکز تحقیقات پیو (Pew)، بیش از ۶۰ درصد آنها مرد هستند، در مقایسه با ۴۶ درصد در میان مسیحیان اوانجلیکال (تبشیری). مسیحیان ارتدکس همچنین بسیار جوان‌تر هستند؛ ۲۴ درصد از پیروان بزرگسال زیر ۳۰ سال سن دارند، در مقایسه با ۱۴ درصد اوانجلیکال‌ها. این شکاف‌ها مشابه شکاف‌های بین مسیحیان ارتدکس و کاتولیک‌هاست.

برخی نوکیشان با تایید گزارش می‌دهند که ارتدکس حسی «مردانه‌تر» نسبت به سایر سنت‌ها دارد. کشیشان که باید مرد باشند و می‌توانند ازدواج کنند، اغلب دارای ریش‌های بلند و خانواده‌های پرجمعیت هستند. ارتدکس از پیروان می‌خواهد که فداکاری‌هایی مانند روزه گرفتن انجام دهند، نه اینکه به آنها موسیقی احساسی معاصر و موعظه‌های درمانی ارائه دهد؛ چیزی که منتقدان آن را تجربه معمول «مگاکلیساهای» اوانجلیکال توصیف می‌کنند.

لاریک کوپس جونیور، ۲۸ ساله، که در کلیسای «همه قدیسین» شرکت می‌کند، می‌گوید: «جنگی برای مردن ما وجود ندارد. خوب، جنگ‌هایی هست که در آن بمیریم، اما نه جنگ‌هایی که افتخارآمیز باشند.» او که قبلاً پروتستان بوده می‌گوید برای افرادی مثل او، ارتدکس به عنوان «نوعی مرز برای اکتشاف» عمل می‌کند.

جرود استاین، ۲۶ ساله، می‌گوید: «مردان جوان به هدف نیاز دارند، هر چه که باشد. مردان جوان برای پیدا کردن شغل تقلا می‌کنند، برای ورود به مدارس می‌جنگند و جامعه واقعاً به آنها می‌گوید: ما واقعاً به شما نیاز نداریم.»

آقای استاین و آقای کوپس قبلاً در یک مگاکلیسای اوانجلیکال مشابه شرکت می‌کردند، اما وقتی آن کلیسا در یک رسوایی فروپاشید، ارتباطشان قطع شد. آنها پس از سال‌ها برای اولین بار در تجمع ارتدکس در کتابفروشی دوباره یکدیگر را پیدا کردند.

انرژی جدید در بسیاری از محله‌های ارتدکس با روندهای گسترده‌تر در میان مردان جوانی که نسخه‌های سخت‌گیرانه‌تر و شدیدتر از چندین سنت مسیحی را می‌پذیرند، همخوانی دارد. در کلیسای کاتولیک، اقلیت قابل توجهی از جوانان، «مراسم لاتین سنتی» (مربوط به پیش از شورای واتیکان دوم) را ترجیح می‌دهند و در کلیساهایی شرکت می‌کنند که زنان در مراسم عشای ربانی حجاب (Veil) می‌پوشند.

اینها همچنان خرده‌فرهنگ‌های مذهبی نسبتاً کوچکی هستند، اما بخشی از تغییری محسوب می‌شوند که ناظران مشتاق آن را «احیا» می‌نامند. مرکز تحقیقات پیو امسال دریافت که پس از سال‌ها افول، جمعیت مسیحیان در ایالات متحده برای چندین سال ثابت مانده است؛ تغییری که تا حدودی توسط جوانان بزرگسال تقویت شده است.

برخی استدلال می‌کنند که وجه مشترک کلیساهایی که جوانان را جذب می‌کنند، نه سبک عبادت آنها، بلکه برخورد آنها با امور ماوراءالطبیعه است. پدر دامیک، کشیش در پنسیلوانیا، اشاره کرد که «مسیحیت کاریزماتیک» (Charismatic Christianity) نیز که الهیاتش شامل گشودگی به شفای ایمانی و «جنگ معنوی» است، در برابر روندهای افول مذهبی مقاومت کرده است.

پدر دامیک که همچنین مدیر ارشد محتوای «ایشنِت فیث» (Ancient Faith Ministries)، یک گروه رسانه‌ای و ناشر پان-ارتدکس است، می‌گوید: «شما احتمالاً رشد را در کلیساهایی خواهید دید که نه تنها از نظر اخلاقی محافظه‌کار هستند، بلکه جهان نادیدنی را جدی می‌گیرند.»

بسیاری از نوکیشان می‌گویند که از این ایده که الهیات و اعمال ارتدکس از زمان تولد مسیحیت ثابت مانده است، قدردانی می‌کنند. همانطور که یک شوخی محبوب در محافل ارتدکس می‌گوید: «چند ارتدکس لازم است تا یک لامپ را عوض کنند؟» پاسخ: «عوض کنند؟ آن دیگر چیست؟» (کنایه از عدم تغییر در این مذهب).

کشیش دیوید وین، کشیش کلیسای «همه قدیسین» گفت: «کلیسای ارتدکس به عنوان امید کسانی ایستاده است که آرزو دارند معمولی، سالم، حقیقی و زیبا باشند.»

پدر وین، ۳۸ ساله، در اوایل دهه ۲۰۱۰ تغییر کیش داد. او انرژی به ظاهر بی‌پایانی برای ملاقات با افرادی دارد که درباره کلیسا کنجکاو هستند. همسرش، دستینی، وقتی مشغول آموزش خانگی به چهار – و به زودی پنج – فرزندشان نیست، یک حساب کاربری محبوب والدگری ارتدکس در اینستاگرام را اداره می‌کند یا میزبان گروه‌هایی از کلیسا در ایوان بزرگ پشتی خانه‌شان مشرف به تکه‌ای جنگل در شهر کری (Cary) است.

پدر وین در سال ۲۰۲۰ به کلیسای «همه قدیسین» وارد شد؛ سالی که بسیاری از ناظران می‌گویند برای رشد مسیحیت ارتدکس در ایالات متحده حیاتی بود. کلیساهای ارتدکس به طور قابل توجهی بیشتر از سایرین تمایل داشتند همه‌گیری ویروس کرونا را نادیده بگیرند و به برگزاری مراسم حضوری ادامه دهند.

طبق تحقیقات منتشر شده در سال گذشته، تا سال ۲۰۲۳، حضور فیزیکی در مراسم نیایش در یک محله متوسط ارتدکس کاملاً به حالت قبل بازگشته بود، در حالی که در سایر تجمعات مذهبی عقب مانده بود.

برخی از محله‌های ارتدکس اکنون مدارس خود را دارند، چیزی که مدت‌ها در سنتی با چنین اعداد کوچکی نادر بود. مدرسه پان-ارتدکس «سنت کنستانتین» بیش از ۵۰۰ دانش‌آموز در مدرسه اصلی خود در هیوستون دارد که در سال ۲۰۱۵ افتتاح شد. این شبکه سال گذشته یک پردیس جدید در پیتسبورگ و پاییز امسال یکی دیگر در دالاس افتتاح کرد.

در کارولینای شمالی، کلیسای «همه قدیسین» در حال بررسی امکان افتتاح یک مدرسه، و همچنین اضافه کردن یک کشیش دوم و یک مکان جدید است. پاییز امسال، این محله رکورد ۱۶۵ «نوآموز» (Catechumens) را داشت؛ افرادی که در فرآیند معمولاً یک ساله پیوستن رسمی به کلیسای ارتدکس هستند.

اینفلوئنسرهای آنلاینی که بسیاری از مردان جوان اعتبار آشنایی خود با ارتدکس را به آنها می‌دهند، مستقیماً درباره سیاست و فرهنگ صحبت می‌کنند؛ به روشی که کشیشان محله اغلب از آن اجتناب می‌کنند. آنها تمایل دارند در محافظه‌کاری اجتماعیِ سازش‌ناپذیر اشتراک داشته باشند، با علاقه خاصی به «خانواده سنتی» و آنچه تهدیدات فمینیسم، همجنس‌گرایی و هویت‌های تراجنسیتی توصیف می‌کنند. آنها همچنین عموماً مخالف دولت اسرائیل هستند.

کشیش جوسیا ترنهام (Josiah Trenham)، یکی از شناخته‌شده‌ترین کشیشان آمریکایی، اندکی پس از ترور چارلی کرک، فعال راست‌گرا، در برنامه تاکر کارلسون ظاهر شد تا درباره سنت‌های سوگواری مسیحی صحبت کند. در یک ویدئوی تأملی جدیدتر درباره حضور نیک فوئنتس، ملی‌گرای سفیدپوست برجسته در برنامه آقای کارلسون، پدر ترنهام ادعا کرد که چیز زیادی درباره آقای فوئنتس نمی‌داند و به تمجید از گفتگوی آن مردان درباره بلای هرزه‌نگاری پرداخت.

جماعت پدر ترنهام در ریورساید، کالیفرنیا، بیش از ۱۰۰۰ عضو فعال دارد و ۲۴۱ نفر در حال طی کردن فرآیند تغییر کیش هستند. او در مصاحبه‌ای در پاییز امسال گفت: «پنج سال پیش من ۷۵ نفر داشتم که فکر می‌کردم زیاد است. منحنی در حال افزایش است.»

گوشه‌های خاصی از اینترنتِ ارتدکس نه تنها محافظه‌کار یا سنت‌گرا، بلکه آشکارا نژادپرست و یهودستیز هستند و چندین چهره راست افراطی در سال‌های اخیر تغییر کیش داده‌اند. در جنوب آمریکا، رگه‌ای از «ارتودوکسی نئو-کنفدراسیونی» وجود دارد که برتری‌طلبی سفیدپوستان و اعمال ارتدکس را به هم می‌آمیزد. متیو هایمباخ، که راهپیمایی بدنام «اتحاد راست» (Unite the Right) را در سال ۲۰۱۷ در شارلوتزویل، ویرجینیا سازماندهی کرد، از کلیسای ارتدکس انطاکی تکفیر شده بود اما به شاخه دیگری پیوست.

راد درهر، نویسنده مسیحی ارتدکس، اخیراً هشدار داد که «یهودستیزی مانند یک ویروس در میان محافظه‌کاران مذهبی نسل زومر (Z) در حال گسترش است»، از جمله در میان ارتدکس‌ها.

در مصاحبه‌ها، کشیشان محله‌ها گفتند که بخشی از وظیفه خود می‌دانند تا «ارتوبروها»یی که دیدگاه‌های افراطی دارند را با زندگی محله‌ای کلیسا سازگار کنند؛ زندگی‌ای که آنها اصرار داشتند از لفاظی‌های خشونت‌آمیز آنلاین بسیار دور است. اما منتقدان می‌گویند که رهبران ارشد کلیسا به ندرت حتی سمی‌ترین لفاظی‌های چهره‌های برجسته ارتدکس را محکوم می‌کنند.

سارا ریکاردی-شوارتز، استادیار دین و انسان‌شناسی در دانشگاه نورث‌ایسترن که درباره آمریکایی‌هایی که به ارتدکس روسی گرویده‌اند نوشته است، می‌گوید: «از منظر نهادی، من درک می‌کنم، شما از رشد هیجان‌زده هستید. اما وقتی آن رشد با گرایش‌های سیاسی خشونت‌آمیز همراه باشد، این خوب نیست و باید کنترل شود.»

در کلیسای «همه قدیسین»، بسیاری از نوکیشان جوان گفتند که هر چه بیشتر در کلیسای واقعی شرکت کردند، کمتر روی «ارتودوکسی آنلاین» سرمایه‌گذاری کردند. آستین نولان، دانشجوی حسابداری، گفت که کشیش او در محله قبلی‌اش در اشویل، کارولینای شمالی، به او هشدار داده بود: «یک ارتوبرو نباش.»

آقای نولان ۲۱ ساله و نامزدش، نادیا فوئنتس ۱۹ ساله، اکنون هر دو از «نوآموزان» در کلیسای «همه قدیسین» هستند. پس از یک مراسم شلوغ یکشنبه در ماه اوت، آنها برای یک ساعت قهوه غیررسمی به بیرون رفتند.

آقای نولان به عنوان یک تعمیدی (Baptist) و خانم فوئنتس به عنوان یک متدیست (Methodist) بزرگ شده‌اند؛ دو سنت پروتستانی که برای نسل‌ها بر چشم‌انداز مذهبی جنوب آمریکا تسلط داشته‌اند.

اما این زوج توافق داشتند که بسیاری از کلیساهای اصلی پروتستان تنها الهیاتی سطحی و ایدئولوژی «چپ افراطی» ارائه می‌دهند. کلیسای سابق خانم فوئنتس یک کشیش زن داشت که او گفت آن را تایید نمی‌کرد، و گفت یک بار در طول مراسم کریسمس یک زن تراجنسیتی را – که او را مرد توصیف کرد – در سرویس بهداشتی زنان دیده است.

آقای نولان گفت: «در کلیسایی که می‌تواند نسب خود را مستقیماً به حواریون برساند، اعتبار بیشتری وجود دارد.»

این زوج گفتند که مشتاقانه منتظر تشکیل یک خانواده ارتدکس هستند؛ خانواده‌ای که به گفته آقای نولان بر محور وظیفه، حقیقت و «استانداردهای عینی زیبایی» متمرکز باشد. آنها در خانه آینده خود، در حال برنامه‌ریزی برای یک مکان نیایش رو به شرق هستند.[1]


[1] nytimes.com/2025/11/19/us/orthodox-christianity.html

نوشته های مرتبط

منشورات ذات صلة

Related posts

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آخرین مطالب

أحدث المحتوى

Latest News

پربحث ترین مطالب

المحتوى الأكثر مناقشة

The Most Discussed

پیمایش به بالا