همزمان با فرارسیدن «ماه تاریخ سیاهان»، جامعه مسلمانان منطقه برمودا با انتشار دیدگاههایی بر لزوم بازشناسی نقش تاریخی اسلام در هویت سیاهپوستان تأکید کرد و آن را بخشی اصیل و کهن از تاریخ آفریقا و دیاسپورای سیاه دانست.
به گفته فعالان این جامعه، اسلام اغلب بهعنوان پدیدهای خارجی یا جدید معرفی میشود، در حالی که ریشههای آن در آفریقا به قرن هفتم میلادی بازمیگردد؛ زمانی که شهرهایی چون تیمبوکتو، گائو و جِنه به مراکز علمی تبدیل شدند و آفریقاییان در آنها به تحصیل حقوق، پزشکی، علوم، شعر و الهیات میپرداختند.
بر اساس برآوردهای تاریخی، شمار قابل توجهی از آفریقاییتبارانی که در تجارت برده به قاره آمریکا منتقل شدند مسلمان بودند و برخی از آنان توانایی خواندن و نوشتن عربی و حفظ قرآن را داشتند. اگرچه بردهداری امکان اجرای علنی مناسک اسلامی را سرکوب کرد، اما ایمان در قالب دعاهای پنهانی، روزه و پایبندی اخلاقی باقی ماند و بهعنوان شکلی از مقاومت معنوی تداوم یافت.
مسلمانان برمودا اعلام کردند که تاریخ این جزیره نیز بخشی از همین روایت دیاسپورای آفریقایی است و جامعه مسلمان امروز خود را وارث سنتی بسیار قدیمیتر میداند. یکی از بزرگان مسلمان برمودا گفت: وقتی اسلام را پذیرفتم، احساس نکردم چیز تازهای گرفتهام، بلکه چیزی بسیار کهن را به یاد آوردم.
در این دیدگاهها همچنین بر پیام برابری انسانی در اسلام تأکید شده است؛ پیامی که پیامبر اکرم (ص) در خطبه وداع بر آن تصریح کرد و برتری نژادی را نفی دانست. نمونه تاریخی آن نیز بلال حبشی، برده آزادشده آفریقایی و نخستین مؤذن اسلام معرفی شده که نماد کرامت و رهبری سیاهپوستان در صدر اسلام است.
به گفته مسلمانان برمودا، در قرن بیستم اسلام دوباره در میان جوامع سیاهپوست، بهویژه در آمریکا و کارائیب، گسترش یافت و برای بسیاری مسیری معنوی مستقل از میراث نژادپرستانه استعمار فراهم کرد. شخصیتهایی مانند مالکوم ایکس نیز با تأکید بر جهانشمولی اسلام، نقش مهمی در این بازگشت معنوی ایفا کردند.
امروز در برمودا، هرچند جامعه مسلمان کوچک است، اما متنوع و عمدتا با ریشههای آفریقایی است و اعضای آن حضور خود را ادامه تاریخی ایمان میدانند، نه پدیدهای تازه.
مسلمانان این منطقه در پایان تأکید کردند بزرگداشت ماه تاریخ سیاهان باید روایت کاملتری از گذشته ارائه دهد؛ روایتی که شامل دانش پیش از بردهداری، ایمان در دوران سرکوب و بازگشت معنوی در برابر موانع تاریخی باشد و به تقویت عدالت، برابری و همزیستی انسانی کمک کند.
