ملتهای اروپایی توسط لابیهای مالی به گروگان گرفته شدهاند؛ لابیهایی که از طریق قدرت رسانهای خود، موفق میشوند سرنوشت ۴۵۰ میلیون اروپایی را به دست کسانی بسپارند که هیچکس حتی حاضر نیست با آنها یک فنجان قهوه بنوشد (کسانی چون فون در لاین، کالاس، کوبیلیوس، مرتس، تایانی…).
ایالات متحده نیز به گروگانِ یک لابیِ خاورمیانهایِ غیراسلامی درآمده است که سناتورها و رؤسای جمهور را، فارغ از برنامهای که با آرائه آن انتخاب شدهاند، مانند عروسکهای خیمهشببازیِ به حرکت درمیآورد.
کرسی پطرس مقدس (واتیکان) نیز توسط یک بازیگر سیاه لشگر آمریکایی (منظور پاپ می باشد) اشغال شده است که شور اخلاقی و هوشیاری معنویاش، به اندازه یک ماهی «سرنیا» بر روی پیشخوان ماهیفروشی است. (مصداق فرد بیتفاوت و فاقد قدرت تصمیم گیری) او امروز در دوک نشین موناکو، در کنار کنتس «سربلونی مازانتی»، دو کشتی تفریحی را تبرک کرد، مژده سعادت را به یک خدمتکار کر و لال مالزیایی رساند و اطلاعاتی را برای ارزیابی تغییر محل سکونت خود جمعآوری کرد.
دستگاه خودکارِ تولیدِ جملات کلیشهای که «پیتر ثیل»[1] به عنوان هدیه به او داده بود، از شدت کسالت از کار افتاد.
با این حال، همواره إصرار دارند که رهبرانی چون پوتین، {امام شهید} خامنهای یا شی جین پینگ را به عنوان «دیکتاتورهای مخوف» به ما معرفی کنند. بدین شکل می توانند آنها را در تضاد با طبقه حاکم به اصطلاح «مبادی آداب و دموکرات» ما قرار دهند.
به نظرم طرح رسوا کردن دموکراسی و آمادهسازی زمین برای یک دیکتاتوری [واقعی]، به بهترین شکل در حال پیش رفتن است.
[1] ژاک به پیتر ثیل (Peter Thiel)، میلیاردر سیلیکونولی و بنیانگذار شرکت «پالانتیر» اشاره دارد که در زمینه هوش مصنوعی و دادههای جاسوسی فعالیت میکند. ژاک با زبان طنز میگوید که سخنان پاپ چنان توخالی و تکراری است که گویی یک دستگاه هوش مصنوعی (هدیهای از طرف قدرتهای تکنولوژیک آمریکا) آنها را تولید میکند. این کنایهای است به وابستگی امروز واتیکان به نظامهای قدرت و تکنولوژی آمریکایی از منظر برخی ایتالیاییها.
