غرب و در رأس آن آمریکا در برهه کنونی علائم افول را آشکار کرده است. گذار جهان از نظم تکقطبی به ساختاری چندقطبی، توازن قدرت را به زیان محور غربی تغییر داده و همین امر، رفتارهای تهاجمی و گاه بیمحابای آنان را توضیح میدهد.
ابزارهایی که زمانی در قالب نظم حقوقی و اقتصادی اعمال میشد، اکنون آشکارا به فشارهای عریان و اقدامات خارج از قواعد بینالمللی تبدیل شده است. مواجهه با ایران به یکی از کانونهای اصلی این تقابل بدل شده است.
جنگ اخیر و تنشهای پیرامون آن نشان داد که راهبرد فشار حداکثری نهتنها به مهار ایران منجر نشده، بلکه ظرفیتهای بازدارندگی و انسجام داخلی را تقویت کرده است. این ناکامی، غرب را به سمت تشدید رفتارهای غیرقابل پیشبینی سوق داده است.
واقعیت آن است که امپریالیسم در مرحلهای قرار گرفته که برای بقا، ناگزیر به شکستن همان قواعدی است که خود زمانی مدعی آن بود. این نشانهای روشن از نظمی است که بیش از هر زمان دیگری به پایان خود نزدیک شده است.
